Wat een wonder,
wat een schoonheid,
in dit sterk vervuild millieu.

HIJ, sprak “Al waren uw zonden,
als scharlaken,
ja als karmozijn zo rood,
Ik, zal ze maken,
wit als de sneeuw”
al zijn uw zonden,
nog zo groot.

Dat is onmogelijk,
zou ik zeggen,
zó wit en zuiver,
is de sneeuw,
haast verblindend,
in het zonlicht,
vergeeft GIJ ons,
ook deze eeuw ?

Jesaja 1:16-18

Elisabeth M.v.W.

Lente, zomer, herfst en winter,
Het is allemaal Gods werk,
Warmte, koude, zendt Hij neder,
God regeert het luchtruimzwerk.

Zon en wind, sneeuw en regen,
Alles, zendt Hij op “Zijn tijd”,
Tot verrijking en tot Zegen,
Steeds opnieuw door Hem bereid.

Ook seizoenen in ons leven,
Kind en tiener, ouder, oud,
Hij, bepaald ons hele leven,
Tot ons eeuwige behoud.

Als, wij ons maar laten leiden,
Door Hem die “het Leven” is,
Door het bloed, van Jezus Christus,
Zijn wij steeds, seizoenen fris.

Prediker 3: 1 t/m 15

E Mens van Wijk.

U beloofde géén kalme reis,
maar wél,
“een behouden aankomst”.

Maar o wat is het moeilijk Heer,
Uw golven slaan zo wild,
op mij en ook op mijn gezin,
wat heeft dit toch voor zin ?

UW golven overspoelen ons,
ja wij gaan kopje onder,
spoelen als drenk’ling op het strand,
waar, is Uw Vaderhand ?

Wanneer Heer breekt de eb toch aan,
en stilt U zelf de storm,
naar Uw belofte, en Uw Woord,
verlangen wij enorm.

Jona Hoofdstuk 1 en 2

E. Mens van Wijk.

Kom maar in Mijn armen kind,
IK wil je nu graag dragen,
Kom maar in Mijn armen kind,
Met al je vele vragen,
Het “waarom”en ‘t “waartoe”,
Maar ook Heere “hoe”.

Eens zal IK ’t antwoord geven,
Waarom IK nam, zo vroeg jou kind,
En al een plekje, bij Mij vindt,
Kom maar in Mijn armen,
IK wil je graag omarmen,
IK zal je heel hoog tillen,
Ja tillen boven jou verdriet,
En jou verdriet dan stillen,
Kom, durf het met Mij wagen,
IK wil jou “eeuwig”dragen.

Johannes 11 : 25 t/m 29

E. Mens van Wijk

Ik kom tot U Heer, met mijn zorgen
vele zorgen groot en klein,
voor andermans ogen goed verborgen,
wilt Gij o Heer mijn helper zijn.

Ik kom tot U Heer met mijn vragen,
met mijn twijfels telkens weer,
‘k ben wéér zo terneergeslagen,
redt Uw zinkend kind o Heer.

Ik kan wel roepen, gillen, brullen,
help, o help mij toch o Heer,
‘k ben teleurgesteld verbolgen,
kan ‘k niemand vertrouwen Heer ?

Ik kom tot U met al mijn pijnen,
in mijn hart woont nu venijn,
zo kan ‘k o Heer Uw kind niet wezen,
maak Uw kind o Heer weer rein.

Ik kom tot U Heer zie ik faalde,
ik faalde zo een zondaar doet,
‘k zag weer niet, Uw ster die straalde,
met Zijn sterke held’re gloed.

Leer mij telkens weer te vragen,
“wat wilt Gij Heer dat ik doe”,
wilt U helpen lasten dragen,
opdat ik Heer word minder moe.

Alleen met U Heer kan ik verder,
alleen met U deez aardse reis,
wilt Gij, steeds mijn koffer dragen,
Uw Zoon, betaalde toch mijn prijs.

Daarvoor mijn God, wil ik U danken,
daarvoor loof ‘k U met hart en ziel,
zodat mijn lof stijgt recht naar boven,
terwijl ik nederig voor U kniel.

E. Mens v. Wijk

Ik zie met véél bewondering aan,
hoe struik en boom verkleuren gaan,
vanaf de stam, tot in de kruin,
wordt het blad rood, geel of bruin,
en zie het groen ‘t zijn zoveel tinten,
‘t is een feest, van kleurige linten,
de herfstzon, geeft nog extra kleur,
Versterkt, de kruidige najaar geur,
kom mensen, trek in die natuur,
ook al is ‘t er soms guur,
kom, in die goud’ en purperen laan,
toch al die schatten gadeslaan,
geniet het spel, van licht en kleuren,
wrijf , ‘n dennentak laat haar “geuren”!

Dat wij “Uw” tooi aanschouwen mogen,
zien we ‘t wel met “open ogen”,
kom toch mensen, kom en kijk,
geef lof, die Heer van ‘ t Hemelrijk,
want wie bij ’ t zien, van zoveel pracht,
nog twijfelt, aan Uw “Scheppingsmacht”,
zal zo Uw Heil’ ge Naam onteren,
wil door Uw Woord o Heer ons leren,
Uw wonderen, Uw grote Macht,
te zien, óók in Uw Herfsttooi pracht.

E. Mens v Wijk

‘k Wil voor U pleiten,
voor U vechten,
voor U lijden,
telkens weer,

Als GIJ o God maar Kracht wilt geven,
anders blijf ik nergens meer,

Maar geheel vertrouwend op,
UW MACHT,
UW KRACHT,
UW MAJESTEIT,

Heb ik een BORG, in EEUWIGHEID !

E. MENS V WIJK.

Een heel fijn gesprek,
een “sprekende” hand,
een tik op je schouder,
een blik van verstand,
zo mag je dan weten,
men leeft met je mee,
men lijdt jou ziekte,
ook steeds met je mee.

O Heerre ik smeek U,
geef haar steeds die Kracht,
ook als haar gedachten,
soms diep in de nacht,
haar worstelend bidden,
haar strijdt en haar pijn,
toch steeds, “wat wilt Gij Heer”,
dicht bij haar mag zijn,
dat zij ‘t steeds mag weten,
“HIJ” draagt ook mijn kruis,
op Zijn tijd en wijze,
dan haalt Hij mij “thuis”.

Je voelt je met elkaar verbonden,
het is soms maar een klein gebaar,
je voelt haast lijfelijk de wonden,
alsof er is “n onzichtbare snaar”,
maar, mee geleden, mee gestreden,
deelgenoot in heerlijkheid,
dat zijn zij, die als Zijn leden,
Christus gans zijn toebereid.

Heel, heel veel sterkte van de Allerhoogste toegewenst,

Afsluiting uit Joh. de Heer nr. 832 titel “Wees toch rustig”

E. Mens van Wijk.